Forum Ländlestrahler

O vaxtlar həyatım elə bil boş bir qutu kimiydi — içinə baxırsan, heç nə yoxdur. İşdən evə gəlirdim, divana uzanırdım və tavana baxırdım. Elə günlər olurdu ki, telefonu əlimə götürməyə belə gücüm qalmırdı. Bir axşam, yadımdadır, saat təxminən on birə işləyirdi, yorğunluqdan yox, həyatdan yorulmuşdum. Yemək də yeməmişdim. Elə oturub divarda olan köhnə saatın saniyə əqrəbinə baxırdım. Və o an beynimdə bir fikir cücərdi: bəlkə bir şey tapım ki, məni bu boşluqdan bir az da olsa uzaqlaşdırsın. Elə həmin gecə mostbet descargar axtarışını etdim. Niyə məhz bu? Bilmirəm. Bəlkə reklamlar, bəlkə dostların danışdıqları, bəlkə də sadəcə çarəsizlik. Yüklədim, qeydiyyatdan keçdim və o an hiss etdim ki, sanki qapını açıb başqa bir otağa keçmişəm. Amma bu otaqda heç kim yox idi — yalnız mən və ekran.

İlk günlərim heç də yaxşı keçmədi. Doğrusu, ilk həftə demək olar ki, hər şey əleyhimə işləyirdi. Kiçik məbləğlər qoyurdum, uduzurdum. Yenə qoyurdum, yenə uduzurdum. Elə bil sistem məni sınayırdı — sən nə qədər dözəcəksən? Bir dəfə o qədər əsəbiləşdim ki, telefonu divana atdım, özüm də eyvana çıxıb siqaret yandırdım. Xeyli müddət orada dayandım. Küçədə heç kim yox idi, yalnız küçə işıqları və uzaqdan gələn it hürməsi. Fikirləşdim ki, yəqin bu da mənim kimi axmaq bir şeydir — nə qazandıracaq sənə? Amma içimdə bir səs var idi ki, susmurdu. Elə həmin səs məni geri qaytardı. mostbet descargar etdiyim proqramı yenidən açdım. Bu dəfə fərqli yanaşdım — tələsmədim, oyunları öyrəndim, qaydalara baxdım. Bir az da özümə nəzarət etməyi öyrəndim. Yəni, hər uduzduqda qaçıb daha çox qoymurdum. Gözləyirdim. Nəfəs alırdım. Və yavaş-yavaş nəsə dəyişməyə başladı.

Yadımdadır, bir cümə axşamı idi. Həmin gün işdə də problem olmuşdu — müdir məni hamının qarşısında danlamışdı, heç günahım da yox idi. Evə gələndə elə bil divarlar üstümə gəlirdi. Televizoru yandırdım, heç nəyə baxa bilmədim. Sonra telefonu götürdüm və mostbet descargar etdiyim tətbiqi açdım. Elə bil orada məni gözləyən bir dünya var idi — məndən başqa heç kimin olmadığı, amma yenə də məni qəbul edən bir dünya. Bir oyuna girdim, sonra başqasına, sonra daha birinə. Birdən gördüm ki, balans artır. Əvvəlcə inanmadım. Ekrana yaxşıca baxdım. Yenə artırdı. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı. Əllərim titrəyirdi. Elə həmin gecə qazandığım məbləğ mənim üçün kiçik bir xilas idi — borclarımı tam ödəmədi, amma bir neçəsini bağladım. Ən əsası isə o hiss idi: deməli, hər şey bitməyib. Deməli, hələ də nəsə mümkündür.

O gündən sonra münasibətim dəyişdi. Mən artıq oranı qumar yeri kimi görmürdüm. Mənim üçün mostbet descargar etdiyim o proqram bir növ qaçış yolu idi — real həyatın ağırlığından bir müddətlik uzaqlaşmaq üçün. Bilirəm, bəziləri deyəcək ki, bu yanlışdır, bu zərərlidir. Bəlkə də haqlıdırlar. Amma mənim vəziyyətimdə bu, sadəcə bir əyləncə deyildi — bu, nəfəs almaq idi. Gün ərzində susduğum sözləri, boğduğum qəzəbi, gizlətdiyim kədəri bir kənara qoyub, ekrana baxırdım və bir müddət heç nə düşünmürdüm. Yalnız rəqəmlər, kartlar, gözləmə anı. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma hər dəfə nəticə nə olursa olsun, telefonu yerə qoyanda bir az da yüngülləşmiş hiss edirdim. Elə bil kimsə mənim yerimə bir neçə saatlıq ağrımı daşımışdı.

Bir dəfə elə bir şey oldu ki, hələ də gülürəm. Gecə saat üç idi. Yatmamışdım, çünki sabah iş yox idi. Bir oyunda xeyli irəliləmişdim, artıq qazanmağa yaxın idim. Birdən elektrik kəsildi. Qaranlıqda oturub gözlədim. Beş dəqiqə, on dəqiqə... heç nə. Şam tapdım, yandırdım. Telefonun şarjı da azalırdı. Fikirləşdim ki, bütün gecəlik zəhmətim boşa gedəcək. Amma səhər açılanda elektrik gəldi və gördüm ki, oyun avtomatik yadda saxlanılıb və mən həmin raundu qazanmışam. O an elə sevindim ki, sanki dünyanın ən böyük lotereyasını udmuşdum. Gülməli səsləndiyini bilirəm, amma o anda mənim üçün bu, sadəcə pul deyildi — bu, bütün gecə gözlədiyim, dözdüyüm, inandığım bir şeyin qarşılığı idi.

Yavaş-yavaş öyrəndim ki, hər şeyi düzgün dozada etmək lazımdır. Yəni, nə qədər pul qoyduğumu bilmək, nə vaxt dayanmağı bacarmaq, uduzanda özünü itirməmək. Bu, həyatda da belə deyilmi? Hər şeyin bir həddi var. Mən artıq o qədər də tez-tez girmirəm ora. Bəzən həftələrlə açmıram. Amma elə günlər olur ki, yenə mostbet descargar etdiyim tətbiqə baxıram və o ilk gecəni xatırlayıram. O boşluğu, o yorğunluğu, o çarəsizliyi. Və anlayıram ki, o vaxt mənə lazım olan şey sadəcə bir qaçış yolu idi. Kimsə idman zalına gedir, kimsə içir, kimsə yatır. Mən isə ekrana baxırdım. Və bu mənim üçün işlədi. Ən azından bir müddət.

Bugün geriyə baxanda deyirəm ki, bəlkə də hər şey pis deyildi. Bəli, əvvəllər uduzurdum, əsəbiləşirdim, bəzən özümə acığım gəlirdi. Amma sonra öyrəndim. Öyrəndim ki, həyatda hər şey itirməkdən ibarət deyil. Bəzən sadəcə gözləmək, nəfəs almaq və bir daha cəhd etmək lazımdır. O proqram mənə bunu öyrətdi — balansı, səbri, kiçik qələbələrin dəyərini. İndi hər şey qaydasındadır. İşim var, borclarım yoxdur, və ən əsası, artıq o qədər də qaçmaq istəmirəm. Çünki başa düşdüm ki, real həyat da əslində o qədər də pis deyil — sadəcə bəzən fasilə lazımdır. Və mənim fasiləm mostbet descargar etdiyim o kiçik ekran oldu.